۲۳ فوریه ۲۰۲۶- یک گروه تحقیقاتی بین المللی بررسی کرده اند که چه تعداد از افراد تحت تأثیر چاقی پیش بالینی و بالینی قرار دارند و چه خطرات سلامتی با این موضوع مرتبط است. این تیم به رهبری پروفسور ماتیاس شولز از موسسه تغذیه انسانی آلمان پوتسدام-رهبروکه (DIfE) کشف کردند که تقریباً همه افراد مبتلا به چاقی، یعنی شاخص توده بدنی (BMI) حداقل ۳۰ کیلوگرم بر متر مربع، نشانه های قابل اندازه گیری دیگری از افزایش توده چربی بدن را نشان می دهند و حدود ۸۰ درصد از افراد مبتلا در حال حاضر عوارض مرتبط با سلامتی را تجربه می کنند. نتایج این تحقیق در مجله Nature Communications منتشر شده است.
تعریف جدید چاقی
سازمان بهداشت جهانی (WHO) مدت هاست که چاقی را به عنوان یک بیماری طبقه بندی می کند. با این وجود، بحث بر سر این است که آیا چاقی واقعاً یک بیماری مستقل است یا یک عامل خطر برای سایر بیماری ها. در اوایل سال ۲۰۲۵، یک کمیسیون بین المللی که توسط مجله دیابت و غدد درونریز لنست تأسیس شد، پیشنهاد طبقه بندی چاقی به دو دسته چاقی پیش بالینی و بالینی را داد. بر اساس این مفهوم، چاقی باید علاوه بر BMI، حداقل با یک معیار آنتروپومتریک دیگر، مانند دور کمر یا میزان چربی بدن، تأیید شود.
علاوه بر این، افرادی که چاقی تشخیص داده شده دارند و ناهنجاری های مرتبط با چاقی، مانند فشار خون بالا یا اختلالات متابولیسم گلوکز و لیپید را نیز نشان می دهند، باید به عنوان افراد دارای چاقی بالینی طبقه بندی شوند و افرادی که این ناهنجاری ها را ندارند، به عنوان افراد دارای چاقی پیش بالینی طبقه بندی شوند. این کمیسیون پیشنهاد کرده است که چاقی بالینی به عنوان یک بیماری مستقل با نشانه های درمانی مربوطه طبقه بندی شود.
ارزیابی مطالعات جمعیتی بزرگ و مداخله ای
در این زمینه، دانشمندان مرکز تحقیقات دیابت آلمان (DZD)، DIfE و بیمارستان دانشگاه توبینگن بررسی کرده اند که چاقی پیش بالینی و بالینی در چه درصدی از جمعیت رخ می دهند، آیا افراد مبتلا خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ و بیماری های قلبی عروقی بیشتری دارند و آیا مداخله در سبک زندگی می تواند شیوع چاقی بالینی را کاهش دهد. برای انجام این کار، محققان داده های سه مطالعه ی بزرگ را ارزیابی کردند: بررسی ملی سلامت و تغذیه (NHANES؛ نمایندهی جمعیت ایالات متحده)، مطالعه ی بررسی آینده نگر سرطان و تغذیه ی اروپا (EPIC) در پوتسدام، و برنامه ی مداخله ی سبک زندگی توبینگن (TULIP).
تفاوت در خطر: چاقی پیش بالینی در مقابل چاقی بالینی
در این فرآیند، نشان داده شد که ۱۰۰ درصد از افرادی که BMI برابر یا بیشتر از ۳۰ کیلوگرم بر متر مربع دارند، می توانند بر اساس حداقل یک معیار آنتروپومتریک دیگر، چاقی خود را تأیید کنند. علاوه بر این، حدود ۸۰ درصد معیارهای چاقی بالینی را داشتند.
افراد مبتلا به چاقی بالینی در مقایسه با افرادی که چاقی ندارند و معیارهای بالینی را ندارند، تقریباً ۳ برابر بیشتر در معرض خطر ابتلا به بیماری های قلبی عروقی و تقریباً ۸ برابر بیشتر در معرض خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ بودند. در مقابل، افراد مبتلا به چاقی پیش بالینی افزایش خطر ابتلا به بیماری های قلبی عروقی را نشان ندادند، اما همچنان خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ در آنها افزایش یافت. یک مداخله ی 9 ماهه در سبک زندگی در مطالعه TULIP، میزان چاقی بالینی را از ۷۱ درصد به ۵۷ درصد و میزان پیش دیابت را از ۵۲ درصد به ۲۹ درصد کاهش داد. دانشمندان تشخیص دادند که فشار خون، سطح تری گلیسیرید و تنظیم قند خون به طور خاص با این مداخله بهبود یافته اند.
پروفسور نوربرت استفان از بیمارستان دانشگاه توبینگن توضیح داد: "این یک پیش نیاز مهم برای استراتژی های پیشگیری احتمالی در این زمینه است. به نظر می رسد میزان پاسخ افراد به یک برنامه سبک زندگی، از جمله موارد دیگر، به سن و میزان چربی کبد بستگی دارد".
مراحل تشخیصی اضافی همیشه ضروری نیستند
دکتر کاتارینا شیبورن، نویسنده اول این مقاله از DIfE، گفت: "نتایج ما مبنای داده های محکمی را برای ارزیابی این تعریف تازه پیشنهادی ارائه می دهد. ما توانستیم نشان دهیم که تأیید اضافی چاقی از طریق اندازه گیری های بیشتر آنتروپومتریک مانند دور کمر یا میزان چربی بدن، همانطور که توسط کمیسیون به عنوان اولین مرحله تشخیصی پیشنهاد شده است، در عمل ضروری به نظر نمی رسد، زیرا تقریباً همه شرکت کنندگان با وضعیت چاقی مبتنی بر BMIاین معیارها را داشتند. در این راستا، اصلاح بیشتر این معیارهای اضافی مورد نیاز است."
او افزود: علاوه بر این، کمتر از 20 درصد از افرادی که چاقی آنها تأیید شده است، پیش بالینی در نظر گرفته می شوند. اکثر افراد مبتلا به چاقی از قبل اختلالات سلامتی قابل اندازه گیری را نشان می دهند و بنابراین به عنوان افراد دارای چاقی بالینی طبقه بندی می شوند.
پروفسور ماتیاس شولز، رئیس بخش اپیدمیولوژی مولکولی در DIfE، گفت: «ما همچنین مشاهده کردیم که بسیاری از معیارهای بالینی به شدت با هم همپوشانی دارند. این موضوع این سوال را مطرح می کند که آیا چنین فرآیند تشخیص جامعی برای طبقه بندی چاقی پیش بالینی و بالینی واقعاً ضروری است یا خیر.»
در مطالعات بیشتر، محققان می خواهند معیارهای جدید را با مفاهیم از پیش تعیین شده ای مانند چاقی «از نظر متابولیکی سالم» در مقابل چاقی «از نظر متابولیکی ناسالم» مقایسه کنند.
منبع:
https://medicalxpress.com/news/2026-02-preclinical-clinical-obesity-definition-reshape.html